თანამედროვე ხელოვნება

2026 წელი მსოფლიო კულტურულ რუკას საგრძნობლად გააფართოებს - აბუ-დაბის გუგენჰაიმიდან ლოს-ანჯელესის ლუკასის ნარატიული ხელოვნების მუზეუმამდე.

ვიყოთ გულახდილები ვოლფ ვოსტელის მიმართ, ისევე, როგორც ისაა თავის შემოქმედებაში ჩვენ მიმართ, იმ შემოქმედებაში, რომელიც უმეტესად კრიტიკული რეფლექსიაა სოციო-პოლიტიკურ გარემოზე, იმ სიტყვათა შეთანხმებასა და შინაარსზე, რომელიც ხელოვნებათმცოდნეებს ასე ძალიან გვიყვარს.

ხელოვნების ისტორია ხშირად მტვრიანი არქივი გვგონია, სადაც მოვლენები მხოლოდ მშრალი თარიღების მიხედვითაა დალაგებული. თუმცა, არის ნამუშევრები, რომლებიც დროსა და სივრცეს უმკლავდებიან; სენგა ნენგუდის (Senga Nengudi) 1977 წლის პერფორმანსი სწორედ ასეთია.

“თანამედროვე ხელოვნების შეზღუდვის ან რეგულირების ნებისმიერი მცდელობა, არსობრივად, არა მხოლოდ ხელოვნების, არამედ თავისუფალი აზრის წინააღმდეგ მიმართული ნაბიჯია.” - ნინო ამონაშვილი

მწერალი კოლეტი აღნიშნავდა თავის ქალიშვილზე დაკვირვებისას: „ის დუმს, როცა კერავს... და ის ფიქრობს“. სწორედ ეს ფიქრი გახდა საფუძველი იმ დიდი გარდაქმნისა, რომელიც მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან დაიწყო

After Dark („რომ დაბნელდება“) არ არის ჩვეულებრივი გალერეა. ეს არის ფანჯარა - სიტყვასიტყვით და მეტაფორულად - სადაც პირადი სივრცე დროებით იხსნება საჯაროდ.

: ჩვენ ყველამ ვიცით პიკასო - ექსცენტრიკული, ხმაურიანი გენიოსი. თუმცა, მის ჩრდილში იმალება ჟორჟ ბრაკი, კაცი, რომლის გარეშეც კუბიზმი არ იარსებებდა.

კოლუმბიელ ხელოვან დელსი მორელოსის დიალოგი ბოისის მემკვიდრეობასთან, გამოფენაში „Madre“

იმ სიურრეალისტური, ზოგჯერ კი აბსურდული სამყაროების მიღმა, რომელსაც ლანთიმოსი ეკრანზე ქმნის, არსებობს კიდევ ერთი, უფრო ინტიმური ლანთიმოსიც - ფოტოგრაფი.

მაკა ზედელაშვილმა ფლორენციის ბიენალეზე ორი ნამუშევარი - "ვარდნა" და "ხეტიალი" - წარადგინა.

რეჟიმისთვის სიყვარული, სიკეთე და ერთობა აუტანელია, ამიტომ აუტანელია მარგიანიც, რომელიც 2025 წლის 19 ოქტომბერს დააკავეს.

ონლაინ გამოცემა „ოკულას“ რედაქტორებმა შეარჩიეს შოუები, რომლებიც ხელოვნების მოყვარულებმა არ უნდა გამოტოვონ, მათ შორის ქართველი ხელოვანის - ვაჟიკო ჩაჩხიანის ნამუშევრების გამოფენაცაა.