სახელმწიფო

თუკი დღეს ბიძინა ივანიშვილის სისტემა არ ხდება უფრო მკაფიო ცენზორი, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ისინი ლოიალურად არიან განწყობილი ქართული თანამედროვე ხელოვნების მიმართ, ეს ნიშნავს იმას, რომ საქართველოში ძალიან მცირე ნონკონფორმისტი ხელოვანია.

„რეჟიმისთვის, რომელიც ძალადობაზეა დაფუძნებული, დამოუკიდებელი კულტურა საფრთხეა და ის ყოველთვის ცდილობს მის კონტროლს. ეს პროცესი „ქართული ოცნების“ მმართველობის პერიოდში ცხადად გამოიკვეთა, მაშინ როდესაც კულტურის პოლიტიკა სულ უფრო მეტად დაექვემდებარა პოლიტიკური გავლენის, საზოგადოებრივი განწყობების კონტროლისა და კრიტიკული აზრის მარგინალიზაციას.“ - ნინო ამონაშვილი

ჩვენ, როგორც საზოგადოება, შევეჩვიეთ “მოთვინიერების” სხვადასახვა ფორმას. სწორედ ამის გამოძახილია ის ფაქტიც, როდესაც ვხედავთ როგორ ავლენს თბილისის სახელოვნებო სივრცე კულტურულ კონფორმიზმს.

ვიყოთ გულახდილები ვოლფ ვოსტელის მიმართ, ისევე, როგორც ისაა თავის შემოქმედებაში ჩვენ მიმართ, იმ შემოქმედებაში, რომელიც უმეტესად კრიტიკული რეფლექსიაა სოციო-პოლიტიკურ გარემოზე, იმ სიტყვათა შეთანხმებასა და შინაარსზე, რომელიც ხელოვნებათმცოდნეებს ასე ძალიან გვიყვარს.

“თანამედროვე ხელოვნების შეზღუდვის ან რეგულირების ნებისმიერი მცდელობა, არსობრივად, არა მხოლოდ ხელოვნების, არამედ თავისუფალი აზრის წინააღმდეგ მიმართული ნაბიჯია.” - ნინო ამონაშვილი

პარადოქსია - სწორედ იქ, სადაც სისტემა ცდილობს ადამიანის გაუქმებას, ყველაზე მკაფიოდ ჩანს ადამიანის არსებობა.

ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“

ალგორითმი არ გვაძალებს, ის გვთავაზობს. მაგრამ სწორედ ამ შეთავაზებაში იმალება საფრთხე, ის ცდილობს ჩვენი ქცევების პროგნოზირებადობას, მოულოდნელობის გაუქმებას. სხვა სიტყვებით, ის უპირისპირდება იმას, რასაც არენდტი ქმედებას უწოდებდა.

რეჟიმისთვის სიყვარული, სიკეთე და ერთობა აუტანელია, ამიტომ აუტანელია მარგიანიც, რომელიც 2025 წლის 19 ოქტომბერს დააკავეს.