არა რუსულ კანონს

„სანამ ჩიტაძის ქუჩას ჩაივლიდა, ის ხან ღამე იყო თბილისის, ხან პაულ ცელანის ლექსები, თავისივე ნათარგმნი.“

„რეპრესირებული დიდი, რუსი მწერალი ვარლამ შალამოვი, წერდა, რომ გულაგში ყველაზე მეტხანს, ფიზიკურად კი არა სულიერად ძლიერი ხალხი ძლებდა“.

„მეტი რა. რა ვთქვა. ისედაც სირცხვილით ვკვდები, მანდ რო ხართ. აქამდე რო ვერ დაგიხსენით რუსეთუმეების და მედროვეების ხელიდან“

ქუჩას, ამბოხებასა და ბრძოლას გაცილებით მეტი საერთო აქვს ლიტერატურასა და ხელოვნებასთან, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს...

„მე რა უნდა გითხრათ თქვენ?! უბრალოდ ავდგები და მოგიყვებით ერთ ადამიანზე რომელიც ძალიან მენატრება და თქვენსავით მაგალითია ჩემთვის.“

პარადოქსია - სწორედ იქ, სადაც სისტემა ცდილობს ადამიანის გაუქმებას, ყველაზე მკაფიოდ ჩანს ადამიანის არსებობა.

ალბათ მოკლე შინაარსი ასეთი იქნებოდა: ბოლომდე ქაქში ჩაფლული სისტემა, როგორ აუშვებს ხოლმე ღამღამობით თავის სალაფავით დანაყრებულ, დაგეშილ ქოფაკებს და მიუსევს ქუჩაში მდგარ ახალგაზრდებს.

თქვენ იმ ადამიანებს მახსენებთ საქართველოს ისტორიიდან, ვის ზურგზეც მოვიდა დღემდე ეს ქვეყანა...

მართალია ჩვენ პირადად არ ვიცნობთ ერთმანეთს, მაგრამ თქვენ, ყველა სწორად მოაზროვნე ქართველისა და ამ ქვეყნის მოქალაქის გულში ხართ.

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“