ისტორია

პანდემიის ეპოქაში, როცა თეატრალური და ზოგადად, სახელოვნებო წარმოდგენების დახურულ სივრცეში ჩატარება აიკრძალა, მნიშვნელოვანი მგონია, გავიხსენოთ ხელოვნების ის ნაწარმოებები, რომლებიც არა დახურულ სივრცეში, არამედ ქუჩაში შეიქმნა

„ადრე უფრო გარედან ვღებულობდი ინსპირაციას: მუსიკის მოსმენით, მეგობრებთან ურთიერთობით ან ნებისმიერი სხვა აქტივობით.  დღეს ინსპირაცია თითქოს უფრო შიგნიდან ამოდის” - ინტერვიუ გოგი ძოძუაშვილთან

კენზო ტაკადა: “ერთხელ მითხრეს, რომ იაპონელი მამაკაცისთვის მოდის ინდუსტრიაში ფეხის  მოკიდება შეუძლებელი იქნებოდა”

კენზოს ეუბნებოდნენ, რომ იაპონელი პარიზში ვერ დაიმკვიდრებდა თავს. 1964 წელს ის პარიზში ჩავიდა, სადაც 6 თვე უნდა ეცხოვრა, მაგრამ 56 წელი გაატარა იქ.

კავკასიური ყვავილი ფრანგულ არტ-ნუვოსა და ბრიტანულ როკში - დიყი, იგივე Heracleum mantegazzianum Sommier et Levier

ოჰანჯანოვი საკმაოდ ოსტატურად და მოკრძალებულად მუშაობს თბილისის უბნებში. მისი სახლები ჩაკერილია ზოგად ურბანულ გარემოში და ყურადღებას მხოლოდ პირისპირ წაწყდომისას იქცევენ

პედრო ალმოდოვარი: “ზოგჯერ   ისეთი შთაბეჭდილება მიჩნდება, რომ ყოველდღიური რეალობა უბრალოდ იმისთვის არსებობს, რომ მომავალი ფილმისთვის მასალა მომცეს”

ცოტა ხნის წინ გამომცემლობა “ზოლიანმა კატამ” მარიამ ჭანჭალეიშვილისა და თამთა მელაშვილის ავტორობით გამოსცა წიგნი “ყოჩაღი გოგოები საქართველოს წარსულიდან”

„ქოლგა თბილისი ფოტო 2020“ წარმოგიდგენთ ძველი თაობის ერთ-ერთი გამორჩეული ფოტოგრაფის - ვარლამ გენგიურის გამოფენას „60 წელი ფოტოგრაფიაში“.

ჭონქაძის 12-ში მდებარე სახლი იმ პერიოდის გახსენებაა, რომელშიც თბილისი ევროპული ქალაქის იდეას მიუახლოვდა, შემდეგ კი მთელი რიგი რეპრესიების და ვანდალიზმის მსხვერპლი გახდა - დათო კოროშინაძის “დროის პორტალები”

ფერადი ფოტოგრაფიის ერთ-ერთი პირველი ნიმუშების ავტორი, რუსი ფოტოგრაფი, ქიმიკოსი და გამომგონებელი სერგეი პროკუდინ-გორსკია, რომელმაც საქართველოში ფასდაუდებელი ფოტონამუშევრები შექმნა.

“ორთაჭალის ბაღები” ქალაქში სამეურნეო და სარეკრეაციო ფუნქციებს ითავსებდა. აქ ასევე ფუნქციონირებდა ორი რესტორანი - “არგენტინა” და “ელდორადო”.