LIFESTYLE

„როდესაც ე.წ. „უსამშობლო აკაცუკები“ გახვალთ აქედან, თქვენს ჩაფრულზღაპრულ ქვეყანას ნამდვილ ზღაპრულ ქვეყნად აქცევთ…“ - ირაკლი ლომოური

სად იწყება სამშობლო? იქნებ იქ, სადაც ერთი ადამიანის ხმაც კი საკმარისია. სადაც ეს ხმა ანგრევს ბეტონის კედლებს, რკინის გისოსებს, ჯებირებს - იმ ყველაფერს, რასაც კანონის სახელით უკანონობა ჰქვია, სიმართლის სახელით - უსამართლობა.

„ასე ხომ არ დავიწყო: ნეტავ რა ხდება გარეთ? დგახართ?  ხომ არ დანებდით? მე აქ ვარ და ველოდები არა გათავისუფლებას, არამედ პასუხს ამ კითხვაზე.“

"მაგრამ, სამწუხაროდ, კვლავაც იქ ვდგავართ, სადაც მაშინ ვიდგებოდით: მართალი სიტყვა დანაშაულად რომ შერაცხილა, ერთგულება ქვეყნისა - მის მტრობად, თავისუფლების წყურვილი კი - საბრალდებო განაჩენად!..” - როსტომ ჩხეიძე

,,სინდისის პატიმრებს“ - ქართველი მწერლები  ციხეში წერილებს უგზავნიან, რომელიც მალე წიგნად აიკინძება. მანამდე კი თქვენ წაიკითხეთ  ანა მარგველაშვილის - წერილი ბერლინიდან: ,,ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე.“

სალომეს ინტერესი და ნამუშევრები სოციალური მშენებლობის ირგვლივ ტრიალებს. მისთვის საზოგადოება უპირველეს ყოვლისა ზრუნვაა, ხოლო არქიტექტურა -  მისი დამხმარე ძალა.

ქეით მოსი სუპერმოდელის როლს დიდი ხანია გასცდა და თანამედროვე ხელოვნების მუდმივ მუზად იქცა.

“დღეს მინდა მოგიყვეთ ქალების შესახებ. არა იმ ქალებზე, რომლებსაც მხოლოდ სადღესასწაულო ბარათებზე ვხედავთ, არამედ მათზე, ვის ზურგზეც რეალურად დგას ჩვენი ქვეყნის ეკონომიკა, ჩვენი ოჯახების სიმშვიდე და ჩვენი შვილების მომავალი.” - ანი თენიეშვილი

6-დან 16 მარტის ჩათვლით ზურაბ წერეთლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის (MOMA) ახალი სივრცე  ქართველი მხატვრის, ნინო ჩაბრაძის პერსონალურ გამოფენას – „გაატანე წყალს“ (Wash Away) მასპინძლობს

25 თებერვალს გაიმართა დიასპორული პლატფორმა „სფიჩ მედიას“ მიერ  სოციალურ თემაზე მომზადებული მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმის - „ერთმანეთის გარეშე“ ონლაინ პრემიერა, რომელიც ეხება საქართველოში შრომითი მიგრაციის ერთ-ერთ მტკივნეულ და ნაკლებად შესწავლილ ასპექტს: მიგრანტი მშობლების საქართველოში დარჩენილი შვილების ემოციურ და სოციალურ მდგომარეობას.

3  მარტს, დედის დღეს, გავიხსენოთ რამდენიმე პერსონაჟი ქართული ლიტერატურიდან