ოქტომბრის ბოლოს ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ კურატორ და მკვლევარ ნინი ფალავანდიშვილის ალბომი „საბჭოთა პერიოდის მოზაიკა საქართველოში“ გამოსცა, რომელიც ბევრ საინტერესო მასალას გაგაცნობთ.
“ჩუმად მოვიწესრიგე სახის დიზაინი და გავუყევით სახანძრო კიბეს, სადაც დაცვის სამსახური, კრიმინალური პოლიცია, საზღვრის დაცვა და ერაყში ნატოს ძალებში მონაწილე სპეცდანიშნულების რაზმი ერთიანი ძალებით გაგვიძღვა”.
სინამდვილის ასახვასა და გაპრიალებაზე უარის თქმა ფილმის ერთ-ერთი ძლიერი მხარეა, მაშინ როცა იმის საშიშროებაა, რომ სცენები, რომლებსაც მძაფრი ემოციის გამოწვევა შეუძლია, პათეტიკური გახდეს. ლევან აკინი კი დოზირებული ირონიით უღიმის მაყურებელს
რთულია დაწერო ფილმზე, რომლის კინოთეატრებში გამოსვლა ადამიანების უსაფრთხოებას ეხება. თუმცა, არ შეიძლება არ დაწერო ფილმზე, რომელიც ისტორიაში არა მხატვრული ღირებულების გამო, არამედ, მხოლოდ იმისთვის შევა, რომ მის არსებობას ამხელა წინააღმდეგობა შეხვდა
ცნობილი ჟურნალების ფურცვლისას ჯულია როტმანსმა აღმოაჩინა, რომ გამოცემებისთვის შექმნილი ილუსტრაციების ავტორთა უმეტესობა კაცები იყვნენ, რამაც ახალი იდეისკენ უბიძგა.
თბილისში თანდათანობით ფეხს იკიდებს “დაჩქარებული პაემნები”, იგივე speed dating, რომლის დროსაც მონაწილეებს ერთ საღამოს, ერთის ნაცვლად, რამდენიმე პოტენციური მეგობრის ან პარტნიორის გაცნობა შეუძლიათ.
26 წლის გრაფიკოსი და ილუსტრატორი მარიამ ბარდაძე სლენგის ვიზუალიზაციას ახდენს და ქმნის სამყაროს, სადაც იუმორით სავსე რეალობა და ფანტასტიკა თანაარსებობს.