დამოუკიდებელ კინოთეატრი Cinema O'my გაიხსნა. ის შეიქმნა იდეით, რომ კინოს შეუძლია ადამიანების დაახლოება, კულტურული მეხსიერების შენარჩუნება და იმ სამყაროზე საუბრის დაწყება, რომელშიც ვცხოვრობთ.

“როდესაც ქალაქი თანდათან კარგავს საკუთარ სახეს, უნდა დავფიქრდეთ იმაზე, ეს ჩვენი გადაწყვეტილებაა თუ მხოლოდ ერთი კაცის ნება. დანაკარგის დროს, შედეგის დადგომისას, ხელოვნება გვახსენებს, რომ დაკარგვამდე რაღაც გვიყვარდა, გვაინტერესებდა და რაღაცის შენარჩუნება გვინდოდა.” - ნინო ამონაშვილი

ფესტივალ Tkeshi-ს 2026 წლის გამოშვება ოქტომბერში, პორტუგალიელ პარტნიორებთან ერთად, თავისი ისტორიის ახალ, ევროპულ თავს იწყებს. ორგანიზატორების თქმით, ეს არ არის უბრალო გეოგრაფიული გადანაცვლება - ეს არის კულტურული ხიდი, ვინაიდან ბოლო წლებში უსაფრთხოების გამოწვევებმა და ავტორიტარიზმის მზარდმა ტალღამ არაერთხელ აჩვენა ევროპის ახალი საზღვრების მნიშვნელობა - თბილისიდან ლისაბონამდე - როგორც დემოკრატიული სივრცის დაცვის კონცეფცია.

„სოციალურ ქსელებში მწერლები და მკვლევრები ხშირად ირონიით აზიარებენ AI-ის მიერ გენერირებულ უხერხულ, „პლასტმასის“ ტექსტებს, რათა დაამტკიცონ, რომ მანქანას ნამდვილი შემოქმედებითობა არ შეუძლია. ამ ფენომენს შეგვიძლია პირობითად „კრეატიული წინააღმდეგობა“ დავარქვათ.“ - ანი თენიეშვილი

1916-17 წლების აღწერილობაში ამ თეატრთან დაკავშირებით ვკითხულობთ, რომ საკმაოდ დიდი სივრცე სახლის პასაჟს წარმოადგენდა, რომელიც მის შუა ნაწილში იყო განთავსებული. მასში მოხვედრა შეიძლებოდა როგორც გამზირიდან, ისე ვერის დაღმართიდანაც, რაც ძალიან მნიშვნელოვანი იყო მაყურებლის ნაკადის დასარეგულირებლად.

როგორია ევროპული კინოინდუსტრია შიგნიდან, რა ფასად უჯდება ახალგაზრდა არტისტ ქალს საკუთარი ავთენტურობის შენარჩუნება, როგორ იკვეთება „male gaze“-ის ალტერნატივა თანამედროვე ეკრანზე და რა ადგილი აქვს ამ პროცესში დამოუკიდებელ შემოქმედებით ხმას - გთავაზობთ ინტერვიუს მსახიობ თათია წულაძესთან.

თუკი დღეს ბიძინა ივანიშვილის სისტემა არ ხდება უფრო მკაფიო ცენზორი, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ისინი ლოიალურად არიან განწყობილი ქართული თანამედროვე ხელოვნების მიმართ, ეს ნიშნავს იმას, რომ საქართველოში ძალიან მცირე ნონკონფორმისტი ხელოვანია.